Στην συνήθη συνέντευξη τύπου των νικητών της pole position ξεδιπλώθηκε η μετριοφροσύνη του Binder, η ηπιότητα και η θέληση για νίκη του Joann Zarco, η ορθολογική ματιά του Dovi, η χαλαρότητα του “γιατρού” και η ηρεμία του Jorge (παρ’ όλο που προσπάθησαν να τον “πριζώσουν”)…

Όλοι συμφώνησαν σ’ αυτό που σας περιέγραψα σε χθεσινό μου κείμενο. Ο ασφαλτοτάπητας είναι εκπληκτικός σε “στεγνό” ή “βρεγμένο” και μοναδικό του μειονέκτημα είναι ότι αργεί να στεγνώσει.  Όταν υφίσταται η “μεσοβέζικη” κατάσταση της διαδικασίας του στεγνώματος, η κατάσταση καθίσταται άκρως επικίνδυνη. Οι αναβάτες “μαζεύονται” (μη γνωρίζοντας πότε θα τους “αδειάσει” σε κάποια αμμοπαγίδα η δυσδιάκριτη αγωνιστική γραμμή) και ο αμιγής συναγωνισμός “πάει περίπατο”.

Ο Dovi από την μεριά του, σχετικά με το Q2, είπε ότι διαφοροποιήθηκε από την στρατηγική των περισσοτέρων εξ’ ανάγκης...
Μπήκε με το “μεσαίο” πίσω και είχε συμφωνηθεί με την ομάδα του να παραμείνει μέσα στην πίστα καθ’ όλη την διάρκεια του session. Η επιλογή όμως του πίσω ελαστικού δεν του “βγήκε” (κουνούσε υπερβολικά) και αναγκάστηκε να βγει για να το αντικαταστήσει με μαλακό.

Ο Vale, σύμφωνα με το νόημα των λόγων του , μάλλον είχε από πριν αποφασίσει να υλοποιήσει την τελική του επίθεση στον τελευταίο γύρο, παραμένοντας εντός πίστας σε όλη την διαδικασία.

Κατόπιν δε σχετικής ερώτησης για το μερίδιο συμμετοχής μοτοσυκλέτας – αναβάτη σ’ ένα επιτυχημένο ή όχι αποτέλεσμα, ο Valentino μίλησε συγκεκριμένα και σταράτα...
(...εν αντιθέσει με άλλους αναβάτες που αποφεύγουν σκοπίμως τέτοιου είδους απαντήσεις και στην προσπάθειά τους να απαντήσουν στο αίνιγμα της ιστορίας, καταφεύγουν στην προϊστορία του αινίγματος)...

Ο δημοσιογράφος εκ Φιλιππίνων ρώτησε εάν η παλαιότερη θεωρία της συμμετοχής 80% αναβάτης – 20% μοτοσυκλέτα σε ένα επιτυχημένο αποτέλεσμα εξακολουθεί να ισχύει...

“Τα τελευταία χρόνια αυτή η αναλογία έχει αλλάξει. Η μοτοσυκλέτα και η ομάδα που την προετοιμάζει είναι υψίστης σημασίας. Τώρα πλέον, η αναλογία αυτή έχει αλλάξει σε 50 – 50. Και φυσικά, το να σε υποστηρίζει εργοστασιακή ομάδα είναι εξαιρετικά σημαντικό. Πάντως και στις ιδιωτικές ομάδες ισχύει το ίδιο. 50 – 50 είναι η αναλογία”.

Η απάντηση του Rossi αποτελεί και υπόδειξη προς όλους αυτούς οι οποίοι συζητούν για τους αγώνες ή γράφουν γι’ αυτούς και αναφέρονται μόνον στους αναβάτες, κρίνοντας την ικανότητά τους εκ του αποτελέσματος. Η λίστα των προαπαιτουμένων για μια επιτυχή έκβαση του πρωταθληματικού “πολέμου” είναι εξόχως μακριά και λεπτομερής, περιέχουσα ιδιοφυές ανθρώπινο δυναμικό, άρτιο εξοπλισμό, φαντασία και σπάνιες ικανότητες στελεχών, των οποίων το όνομα πολλάκις παραμένει άγνωστο έως την απόσυρσή τους. Τα έργα και οι ημέρες όλων αυτών καταλήγουν σ’ ένα σύνολο μετάλλων, ανθρακονημάτων, ηλεκτρονικού εξοπλισμού και επεξεργασμένου πρωτογενούς υλικού με συγκεκριμένες προδιαγραφές. Οι τελευταίες, παρέα με τις προδιαγραφές του ανθρώπου – αναβάτη μπαίνουν στον πάγκο του χασάπη.
Συνεπώς, καλόν είναι όταν κρίνονται ή συγκρίνονται αποτελέσματα αγώνων να μην παραλείπεται το 50% του προς κρίση πακέτου.

Ο Jorge επιβεβαίωσε ότι το κράτημα που προσφέρει ο ασφαλτοτάπητας και η έλλειψη “φουσκωμάτων” στην διαδρομή βοηθούν στην εξαιρετική συμπεριφορά της Μ1.

Μια εκ των τοπικών δημοσιογράφων του υπέβαλλε μια περίεργη ερώτηση...

“Νιώθετε έκπληκτος με την σημερινή σας τρίτη θέση;; Διότι συνήθως δεν είστε και τόσο καλός στο βρεγμένο”...

Υποψιάζομαι ότι η κοπελίτσα (ή οι υποβολείς της) συνελήφθησαν ελαφρώς αδιάβαστοι...

“Δεν νομίζω ότι είναι αλήθεια αυτό που αναφέρατε. Ίσως φέτος, με τα Michelin, δυσκολεύτηκα πολύ, ειδικά στους δύο πρώτους φετινούς βρόχινους αγώνες, όταν ψαχνόμουν για να εμπιστευτώ το μπροστινό. Όμως στο παρελθόν με τα Bridgestone, και σε αγώνες με βροχή νίκησα και pole positions κατέκτησα. Συνεπώς, νομίζω ότι είμαι ανταγωνιστικός στην βροχή. Όπως σήμερα. Απλώς πρέπει να νιώσω σιγουριά για ν’ αποδώσω...
...Όταν λείπει σ’ έναν αναβάτη η εμπιστοσύνη, η απόδοσή του γίνεται περίπλοκη υπόθεση και αυτό είναι κάτι που πάντα συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει στο διηνεκές” απάντησε εύστοχα ο Jorge.

Επίσης είπε ότι έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, για τον πολύ κόσμο η αξία του αναβάτη μετράται από τον πλέον πρόσφατο αγώνα του. Ειδικά με εκείνον υπάρχει μια μόδα σύμφωνα με την οποίαν, όταν στον τελευταίο αγώνα δεν τα έχει πάει καλά να καταγράφονται ατέρμονες συζητήσεις και αρνητικά σχόλια, αλλά όταν κερδίζει τότε απλώνεται άκρα του τάφου σιωπή. Η γνώμη του είναι ότι αυτό δεν είναι σωστό. Ωστόσο, αυτή είναι η πραγματικότητα του συγκεκριμένου σπορ και δεν είναι σε θέση να το ελέγξει...

“Όπως είπα και προηγουμένως” κατέληξε “οι αναβάτες περνούν περιόδους μειωμένης αυτοπεποίθησης και κατ’ επέκτασιν αποδοτικότητας, εξ’ αιτίας των οποίων γίνονται πολύ αργοί”.

Ο Zarco απέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι άξιος πρωταθλητής, αφού, παρ’ όλα τα προβλήματα του διημέρου, αλλά και την “βουτιά” προς τα κάτω που έκανε η αυτοπεποίθησή του από το καλοκαίρι και μετά, σήμερα ήταν δύο ολόκληρα δευτερόλεπτα ταχύτερος από τον δεύτερο!

“Θα ρίξω έναν καλό ύπνο το βράδυ και αύριο θα ξυπνήσω χαμογελώντας” ήταν η αποστροφή του λόγου του.

Μας πληροφόρησε δε, ότι υπάρχει μόνιμο πρόβλημα στην αρχή κάθε αγώνα που ίσως οφείλεται στο γεμάτο ρεζερβουάρ και το ανάλογο βάρος, το οποίο τον δυσκολεύει.

Οι σημερινοί τρεις ταχύτεροι του MotoGP ρωτήθηκαν για τον Zarco και μόνον καλά λόγια είχαν να πουν γι’ αυτόν...

...Τέλος, ο Binder, απαντώντας σε ερώτηση για τις έξι φετινές του pole positions σε μια κατηγορία τόσο ανταγωνιστική, είπε (εγώ θα έλεγα “ζωγράφισε”):

“Στην Moto3 δεν είναι πάντοτε μόνον θέμα ταχύτητας. Περισσότερο είναι να βρεθείς στο κατάλληλο σημείο, την κατάλληλη στιγμή”...

Τώρα πλέον στον αγώνα τα σπουδαία...