...Ο μόνος που μπορεί να τον κάνει να τα παρατήσει είναι ο εαυτός του... 


Τρεις ώρες και κάτι ψιλά καταγράφηκαν σε εικόνα και ήχο με τον Ανδρέα πριν από τρία χρόνια.
Το είχαμε ξημερώσει…

Όσο η ώρα προχωρούσε, τόσο περισσότερα ερωτήματα μου προέκυπταν. Ήταν μια συζήτηση χωρίς χρονικούς περιορισμούς και δεν κινήθηκε εντός των γνωστών δημοσιογραφικών στερεοτύπων…

Στόχος η συζήτηση…
Η αίσθηση των πεπραγμένων…

«Η μαγεία του road racing είναι ο κίνδυνος που κρύβει;» ρώτησα τον Ανδρέα στο τέλος…
«Όχι! Είναι ο κίνδυνος που μηδενίζουμε» μου απάντησε…

Το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας στα πρώτα είκοσι πέντε χρόνια της ζωής του εξελισσόταν περισσότερο σε δημόσιους δρόμους παρά σε πίστες όπως τις γνωρίζουμε σήμερα...

...και φυσικά ο βαθμός επικινδυνότητας ήταν εξαιρετικά υψηλός...

Όμως, ακόμη και οι πίστες της εποχής δεν αποτελούσαν εξαίρεση του κανόνα. Ένα από τα πλέον επικίνδυνα σιρκουί ήταν το περίφημο Spa Francochamps, του οποίου ο γύρος ήταν μήκους εννέα μιλίων...

Από τότε, το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας έχει γράψει μακρύ και επίπονο δρόμο, όταν προτεραιότητα του θεσμού αποφασίστηκε να είναι η μέγιστη ασφάλεια για τους αναβάτες.

Το road racing απομονώθηκε από τα σαλόνια της FIM, ωστόσο η ανεξάρτητη κυβέρνηση του Νησιού, από τα μέσα της δεκαετίας του '90 οργάνωσε και υλοποίησε το "Φεστιβάλ Μοτοσυκλετισμού του Isle of Man" το οποίο αποτελείται από δύο εκδηλώσεις κάθε χρόνο: Το Isle of Man TT και το Manx GP. Το πρώτο οργανώνεται κάθε χρόνο τον Μάιο και το δεύτερο κάθε Αύγουστο.